Kowalstwo artystyczne
W pewnych regionach tradycje wiejskie i miejskie doprowadziły do wytworzenia pewnego stylu rozwiązań architektonicznych ogrodzeń. W okolicach lesistych, górskich budowano ogrodzenia z prostych i długich żerdzi, później zdobionych i chronionych daszkami z desek i gontów. Trzebieże i wylesienia powodowały z czasem budowanie ogrodzeń drewnianych różnego typu o mniejszym zużyciu drewna: z żerdzi, ciemi, listew, plecionek z chrustu, z desek itp. Obfitość kamieni narzutowych granitowych lub innych łatwo obrabialnych kamieni zachęcała budowniczych do stosowania prymitywnych, a później coraz bardziej udoskonalonych ogrodzeń kamiennych.
Wprowadzenie ceramiki budowlanej (u nas już w średniowieczu, na przełomie XII i XIII w.) rozpowszechniło cegłę do budowy domów, a także ogrodzeń. Renesans i barok, a później klasycyzm wprowadziły do murów kamiennych i ceglanych białe i barwne tynki oraz akcenty rzeźbiarskie i malarskie. Zaczęto stosować także mury z ażurami krat drewnianych i metalowych.
Jeden z pierwszych publicznych parków w Europie, Ogród Saski w Warszawie, był ogrodzony od czasu swego powstania, tj. XVIII w. aż do naszych czasów. Nazwa tradycyjna placu za Żelazną Bramą wiąże się z kutym żelaznym ogrodzeniem Ogrodu Saskiego i jego Żelazną Bramą, zlokalizowaną w głównej osi Pałacu Saskiego i Ogrodu, na tzw. Osi Saskiej. Dziś pozostała tylko nazwa historyczna: Żelazna Brama, a z monumentalnego ogrodzenia zachował się jedynie symboliczny murek.
W Warszawie udało się zrezygnować z ogrodzeń i parkanów w Osiedlu Akademickim na terenie otwartym Wojskowej Akademii Technicznej na Bemowie. Natomiast na teren Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie w Rembertowie prowadzi monumentalna zabytkowa brama ozdobiona rzeźbami dwóch zrywających się do lotu orłów. Działki budowlane domków jednorodzinnych i ogródki działkowe są jednak u nas na ogół zabudowane.
Często nie musimy stosować ogrodzenia, jeżeli wystarczy tylko wizualne wydzielenie jakiegoś obszarurejonu (np. trawnika czy klombu, a nawet działek mieszkalnych), jak rniało to miejsce np. w eksperymentalnych osiedlach domków fińskich na Polu Mokotowskim i w Ujazdowie w Warszawie. Duńczycy i Finowie na przykład w swoich nowych osiedlach miejskich i podmiejskich wkomponowują budynki bezpośrednio w naturalny teren (w miarę możliwości zalesiony) bez realizacji lokalnych dróg osiedlowych i ogrodzeń.